ز یکدیگر مبرید و ملخشید

پس آنگه کردشان در پهلوی یاد

که احسنت ای جهان پهلو دو همزاد

جهان را هر دو چون روشن درخشید

سخن چون بر لب شیرین گذر کرد

هوا پر مشک و صحرا پر شکر کرد

ز شرم اندر زمین می دید و می گفت