ز شرم اندر زمین می دید و می گفت

ز یکدیگر مبرید و ملخشید

سخن چون بر لب شیرین گذر کرد

هوا پر مشک و صحرا پر شکر کرد

که دل بی عشق بود و یار بی جفت

چو شاپور آمد اندر چاره کار

دلم را پاره کرد آن پاره کار