سخن چون بر لب شیرین گذر کرد

که احسنت ای جهان پهلو دو همزاد

جهان را هر دو چون روشن درخشید

ز یکدیگر مبرید و ملخشید

هوا پر مشک و صحرا پر شکر کرد

ز شرم اندر زمین می دید و می گفت

که دل بی عشق بود و یار بی جفت