به جائی مویه گر بر دارد آواز

چو شادی را و غم را جای روبند

به جائی سر به جائی پای کوبند

به جائی ساز مطرب بر کشد ساز

هر آوازی که هست از ساز و از سوز

درین گنبد که می بینی به یک روز

تنوری سخت گرمست این علف خوار