درین گنبد که می بینی به یک روز

به جائی ساز مطرب بر کشد ساز

به جائی مویه گر بر دارد آواز

هر آوازی که هست از ساز و از سوز

تنوری سخت گرمست این علف خوار

تو خواهی پر گلش کن خواه پر خار

جهان بر ابلقی توسن سوار است