هر آوازی که هست از ساز و از سوز

به جائی سر به جائی پای کوبند

به جائی ساز مطرب بر کشد ساز

به جائی مویه گر بر دارد آواز

درین گنبد که می بینی به یک روز

تنوری سخت گرمست این علف خوار

تو خواهی پر گلش کن خواه پر خار