دل از تنگی شده چون دیده مور

بسان گوسپند کشته بر جای

فرو افتاد و می زد دست بر پای

تن از بی طاقتی پرداخته زور

هوی بر باد داده خرمنش را

گرفته خون دیده دامنش را

چو زلف خویش بی آرام گشته