مرادی را که دل به روی نهادی

ز دل چون بیدلان فریاد کردی

گهی با بخت گفتی کای ستمکار

نکردی تا توئی زین زشت تر کار

بدست آوردی و از دست دادی

فرو شد ناگهان پایت به گنجی

ز دست افشاندیش بی پای رنجی