فرو شد ناگهان پایت به گنجی

نکردی تا توئی زین زشت تر کار

مرادی را که دل به روی نهادی

بدست آوردی و از دست دادی

ز دست افشاندیش بی پای رنجی

بهاری را که در بروی گشادی

ربودی گل به دل خارش نهادی