ربودی گل به دل خارش نهادی

فرو شد ناگهان پایت به گنجی

ز دست افشاندیش بی پای رنجی

بهاری را که در بروی گشادی

چراغی کز جهانش برگزیدی

ترا دادند و بادش در دمیدی

به آب زندگانی دست کردی