ز دست افشاندیش بی پای رنجی

مرادی را که دل به روی نهادی

بدست آوردی و از دست دادی

فرو شد ناگهان پایت به گنجی

بهاری را که در بروی گشادی

ربودی گل به دل خارش نهادی

چراغی کز جهانش برگزیدی