چراغی کز جهانش برگزیدی

ز دست افشاندیش بی پای رنجی

بهاری را که در بروی گشادی

ربودی گل به دل خارش نهادی

ترا دادند و بادش در دمیدی

به آب زندگانی دست کردی

نهان شد لاجرم کز وی نخوردی