سرانی کز چنین سر پرفسوسند

که شیرین زندگانی تلخ میرد

کسی کز زندگی با درد و داغ است

به وقت مرگ خندان چون چراغ است

چون گل گردن زنان را دست بوسند

اگر واعظ بود گوید که چون کاه

تو بفکن تامنش بر دارم از راه