یقین شد شاه را چون مریم این گفت

بر آویزم ز جورت خویشتن را

همان به کو در آن وادی نشیند

که جغد آن به که آبادی نبیند

که هرگز در نسازد جفت با جفت

سخن را از در دیگر بنی کرد

نوازش می نمود و صبر می کرد