از آنجا رفت بیرون تیشه در دست

فکند آن حکم را بر دیده بنیاد

در آن خدمت به غایت چابکی داشت

که کار نازنینان نازکی داشت

گرفت از مهربانی پیشه در دست

چنان از هم درید اندام آن بوم

که می شد زیر زخمش سنگ چون موم