گرفت از مهربانی پیشه در دست

در آن خدمت به غایت چابکی داشت

که کار نازنینان نازکی داشت

از آنجا رفت بیرون تیشه در دست

چنان از هم درید اندام آن بوم

که می شد زیر زخمش سنگ چون موم

به تیشه روی خارا می خراشید