به تیشه روی خارا می خراشید

گرفت از مهربانی پیشه در دست

چنان از هم درید اندام آن بوم

که می شد زیر زخمش سنگ چون موم

چو بید از سنگ مجرا می تراشید

به هر تیشه که بر سنگ آزمودی

دو هم سنگش جواهر مزد بودی