که می شد زیر زخمش سنگ چون موم

از آنجا رفت بیرون تیشه در دست

گرفت از مهربانی پیشه در دست

چنان از هم درید اندام آن بوم

به تیشه روی خارا می خراشید

چو بید از سنگ مجرا می تراشید

به هر تیشه که بر سنگ آزمودی