که نقش دیگری بر خویشتن بست

دل از رخت خودی بیگانه بودش

که رخت دیگری در خانه بودش

از آن بدنقش او شوریده پیوست

نیاسود از دویدن صبح تا شام

مگر کز خویشتن بیرون نهد گام

ز تن می خواست تا دوری گزیند