که بی سرمایه سوداندیش باشد

به دانگی گر چه هستم با تو درویش

توانگر وار جان را می کشم پیش

ز دولتمندی درویش باشد

مسوز آن دل که دلدارش تو باشی

ز گیتی چاره کارش تو باشی

چو در خوبی غریب افتادی ای ماه