ز سودای تو ای شمع جهان تاب

که در پایت کشم خروار خروار

رخ زردم کند در اشگباری

گهی زر کوبی و گه نقره کاری

نه در بیداری آسوده ام نه در خواب

اگر بیدارم انده بایدم خورد

و گر در خوابم افزون باشدم درد