که در پیش است در پیشانیم نیست

کسی دربند مردم چون نباشد

که او از سنگ مردم می تراشد

تراشم سنگ و این پنهانیم نیست

کسی را روبرو از خلق بخت است

که چون آیینه پیشانیش سخت است

بر آن کس چون ببخشد نشو خاکی