بر آن کس چون ببخشد نشو خاکی

که در پیش است در پیشانیم نیست

کسی را روبرو از خلق بخت است

که چون آیینه پیشانیش سخت است

که دارد چون بنفشه شرمناکی

ز بی شرمی کسی کو شوخ دیده است

چو نرگس با کلاه زر کشیده است