که دارد چون بنفشه شرمناکی

کسی را روبرو از خلق بخت است

که چون آیینه پیشانیش سخت است

بر آن کس چون ببخشد نشو خاکی

ز بی شرمی کسی کو شوخ دیده است

چو نرگس با کلاه زر کشیده است

جهان را نیست کردی پس تر از من