دل نغنوده بی او بغنوادت

ز فیض دجله گو یک قطره کم باش

به شادی بر لب شط جام جم گیر

کهن زنبیلی از بغداد کم گیر

چنان کز دیده رفت از دل روادت

اگر سروی شد از بستان عالم

تو باقی مان که هستی جان عالم