چنان کز دیده رفت از دل روادت

به شادی بر لب شط جام جم گیر

کهن زنبیلی از بغداد کم گیر

دل نغنوده بی او بغنوادت

اگر سروی شد از بستان عالم

تو باقی مان که هستی جان عالم

مخور غم تا توانی باده خور شاد