مخور غم تا توانی باده خور شاد

چنان کز دیده رفت از دل روادت

اگر سروی شد از بستان عالم

تو باقی مان که هستی جان عالم

مبادا کز سرت موئی برد باد

اگر هستی شود دور از تو از دست

بحمدالله چو تو هستی همه هست