بحمدالله چو تو هستی همه هست

مخور غم تا توانی باده خور شاد

مبادا کز سرت موئی برد باد

اگر هستی شود دور از تو از دست

تو در قدری و در تنها نکوتر

تو لعلی لعل بی همتا نکوتر

به تنهائی قناعت کن چو خورشید