مبادا کز سرت موئی برد باد

اگر سروی شد از بستان عالم

تو باقی مان که هستی جان عالم

مخور غم تا توانی باده خور شاد

اگر هستی شود دور از تو از دست

بحمدالله چو تو هستی همه هست

تو در قدری و در تنها نکوتر