تو باقی مان که هستی جان عالم

دل نغنوده بی او بغنوادت

چنان کز دیده رفت از دل روادت

اگر سروی شد از بستان عالم

مخور غم تا توانی باده خور شاد

مبادا کز سرت موئی برد باد

اگر هستی شود دور از تو از دست