که شب باشد هلاک جان بیمار

ز بیماری دل شیرین چنان تنگ

که می کرد از ملالت با جهان جنگ

خوش است این داستان در شان بیمار

بود بیمای شب جان سپاری

ز بیماری بتر بیمار داری

زبان بگشاد و می گفت ای زمانه