بود بیمای شب جان سپاری

که می کرد از ملالت با جهان جنگ

خوش است این داستان در شان بیمار

که شب باشد هلاک جان بیمار

ز بیماری بتر بیمار داری

زبان بگشاد و می گفت ای زمانه

شب است این یا بلائی جاودانه