چو بر مشکین حصاری برجی از زر

دهان دور باش از خنده می سفت

فلک را دور باش از دور می گفت

سواد چتر زرین باز بر سر

گر افتادی سر یکسو زن از میغ

نبودی جای سوزن جز سر تیغ

نفیر چاوشان از دور شو دور