دهان دور باش از خنده می سفت

به یک میدان کسی را پیش و پس راه

در آن بیشه که بود از تیر و شمشیر

زبان گاو برده زهره شیر

فلک را دور باش از دور می گفت

سواد چتر زرین باز بر سر

چو بر مشکین حصاری برجی از زر