به خرمائی کلیجم را ستانی

به گوری چون بری شیر از کنارم

که شیرینم نه آخر شیر خوارم

نه آن طفلم که از شیرین زبانی

درین خرمن که تو بر تو عتابست

به یک جو با منت سالی حسابست

چو زهره ارغنونی را که سازم