چو مه بی شب و من شیرینم ای شاه

به فیاضی که بخشد با رطب خار

که بی خارم نیابد کس رطب وار

رطب بی استخوان آبی ندارد

بسی هم صحبتت باشد درین پوست

ولیکن استخوان من مغزم ای دوست

تو در عشق من از مالی و جاهی