بسی هم صحبتت باشد درین پوست

که بی خارم نیابد کس رطب وار

رطب بی استخوان آبی ندارد

چو مه بی شب و من شیرینم ای شاه

ولیکن استخوان من مغزم ای دوست

تو در عشق من از مالی و جاهی

چه دیدی جز خداوندی و شاهی