مرا هم جان توئی هم زندگانی

کله داریت را دانم که چونم

اگر گردم سرم بر خنجر از تو

به سر گردم نگردانم سر از تو

گر آخر کس نمی داند تو دانی

به هشیاری و مستی گاه و بیگاه

نکردم جز خیالت را نظرگاه