پرند افشاند و از طرف پرندش

شبت خوش باد و روزت خوش که رفتم

بگفت این و چو سرو از جای برخاست

جبین را کج گرفت و فرق را راست

جهان پر شد ز قالبهای قندش

بدان آیین که خوبان را بود دست

ز نخدان می گشاد و زلف می بست