ز نخدان می گشاد و زلف می بست

پرند افشاند و از طرف پرندش

جهان پر شد ز قالبهای قندش

بدان آیین که خوبان را بود دست

جمال خویش را در خز و خارا

به پوشیدن همی کرد آشکارا

گهی می کرد نسرین را قصب پوش