جهان پر شد ز قالبهای قندش

بگفت این و چو سرو از جای برخاست

جبین را کج گرفت و فرق را راست

پرند افشاند و از طرف پرندش

بدان آیین که خوبان را بود دست

ز نخدان می گشاد و زلف می بست

جمال خویش را در خز و خارا