جمال خویش را در خز و خارا

جهان پر شد ز قالبهای قندش

بدان آیین که خوبان را بود دست

ز نخدان می گشاد و زلف می بست

به پوشیدن همی کرد آشکارا

گهی می کرد نسرین را قصب پوش

گهی می زد شقایق بر بناگوش