ز مژگان خون بی اندازه می ریخت

چنین آگاه کرد از صورت حال

که چون بی شاه شد شیرین دلتنگ

به دل بر می زد از سنگین دلی سنگ

به هر نوحه سرشگی تازه می ریخت

چو مرغی نیم کشت افتادن و خیزان

ز نرگس بر سمن سیماب ریزان