به اقبال تو خوابی خوب دیدم

جبین افروخته چون بر فلک ماه

ستایش کرد بر شاپور بسیار

که ای من خفته و بختم تو بیدار

کز آن شادی به گردون سر کشیدم

چنان دیدم که اندر پهن باغی

به دست آوردمی روشن چراغی