گهی بر تخت زرین نرد می باخت

ز پیری در جوانی یاس من یافت

اگرچه نیک عهدی پیشه می کرد

جهان بدعهد بود اندیشه می کرد

گهی شبدیز را چون بخت می تاخت

گهی می کرد شهد باربد نوش

گهی می گشت با شیرین هم آغوش