گهی شبدیز را چون بخت می تاخت

اگرچه نیک عهدی پیشه می کرد

جهان بدعهد بود اندیشه می کرد

گهی بر تخت زرین نرد می باخت

گهی می کرد شهد باربد نوش

گهی می گشت با شیرین هم آغوش

چو تخت و باربد شیرین و شبدیز