چو تخت و باربد شیرین و شبدیز

گهی شبدیز را چون بخت می تاخت

گهی می کرد شهد باربد نوش

گهی می گشت با شیرین هم آغوش

بشد هر چار نزهتگاه پرویز

ازان خواب گذشته یادش آمد

خرابی در دل آبادش آمد