گهی می کرد شهد باربد نوش

جهان بدعهد بود اندیشه می کرد

گهی بر تخت زرین نرد می باخت

گهی شبدیز را چون بخت می تاخت

گهی می گشت با شیرین هم آغوش

چو تخت و باربد شیرین و شبدیز

بشد هر چار نزهتگاه پرویز