خزینه در گشاده گنج برده

دریغا چشمش آمد در خرابی

سریری دید سر بی تاج کرده

چراغی روغنش تاراج کرده

سپه رفته سپهسالار مرده

به گریه ساعتی شب را سیه کرد

بسی بگریست وانگه عزم ره کرد