از آن بذله که رضوانش پسندد

چو گفت اقبال او بنشین نشستم

سخن گفتم چو دولت وقت می دید

سخنهائی که دولت می پسندید

زبانی گر به گوش آرد بخندد

نصیحتها که شاهان را بشاید

وصیتها کز او درها گشاید